تاریخ:
خلاصه بازی منچستریونایتد ۲ - میلان ۴ 
درس هفتاد و نه
یک پیرزن در آستانه آوارگی در دزاشیب
«ملوک» خانم دیگر حتی نای گلایه کردن از اوضاعش را ندارد. بیشتر، به جایی نامعلوم خیره است. انگار دارد به جزئیات یک تصویر محو نگاه میکند؛ تصویری از خودش در اوج زیبایی، چابکی و جوانی.
۵۰ سال قبل مثل هر دختر جوان دیگری آرزوها و رویاهایی داشت که همه را پشت در همان خانه درندشت در دزاشیب تهران گذاشت و سرنوشتش را به سر و سامان دادن کارهای اهالی این خانه گره زد. هم میخرید، هم میشست، هم میپخت، هم میروفت، بدون یک ریال دستمزد. فقط مثل بقیه، غذایی میخورد و سقفی داشت؛ سقفی که هیچش متعلق به او نبود.
بعد از مدتی، خانم خانه گفت بیا با برادرم ازدواج کن. دیگر شد خدمتکاری که «زندایی» بچهها هم بود، اما خدمتکار بودنش به آن نسبت فامیلی میچربید و همچنان همان خدمات را ارائه میکرد. مثل خیلی از ازدواجهای ارباب و رعیتی، عقدنامه را هم بعدها گم و گور کردند، اما شانس آورد که توانست از همان محضری که عقدشان کرده بود، بعد از سالها عقدنامه را دوباره بگیرد.
حالا بعد از این نیم قرن، وکیل بچهها که هر کدامشان گوشهای از دنیا هستند، آمده و حکم گرفته برای تخلیه خانه. ملوک خانم هم که هیچ چیز جز یک جوانیِ از دست رفته و جسمی خسته و نزار ندارد، بدون گرفتن کوچکترین حقی بابت همه سالهایی که به خدمتگزاری خاندان فلان مشغول بوده است، باید بساطی را که بساطی نیست، جمع کند و بعد از ۸۱ سال زندگی، آواره کوچههای شمیران شود.
ملوک ایزدی، هیچ کس را ندارد. فقط خواهرزادهای دارد که همسر او دنبال کارهایش افتاده تا بلکه مهلتی بگیرد یا حداقل بابت ۵۰ سال زحمت این زن، بتواند پول اندکی را زنده کند تا وسایل این پیرزن گوشه خیابان نماند و بتوانند جای کوچکی را اجاره کنند. حالا، بعد از این همه سال آبروداری، باید استشهادنامهای را بقال و قصاب محل امضا کنند که بگویند «ملوک» را میشناسند و اصلا چنین کسی در این دنیا وجود دارد.
خانم امامی، همان همسر خواهرزاده ملوک، میگوید یک روز در کمال ناامیدی به دادگاه رفته که ناگهان دیده رئیس دستگاه قضا روبهرویش ایستاده است. این دقیقا همان روزی است که رئیس قوه قضاییه به مجتمع قضایی عدالت رفته بود. مشکل را میگوید و آقای رئیسی هم از او میخواهد که همه را بنویسد.
۵۰ سال قبل مثل هر دختر جوان دیگری آرزوها و رویاهایی داشت که همه را پشت در همان خانه درندشت در دزاشیب تهران گذاشت و سرنوشتش را به سر و سامان دادن کارهای اهالی این خانه گره زد. هم میخرید، هم میشست، هم میپخت، هم میروفت، بدون یک ریال دستمزد. فقط مثل بقیه، غذایی میخورد و سقفی داشت؛ سقفی که هیچش متعلق به او نبود.
بعد از مدتی، خانم خانه گفت بیا با برادرم ازدواج کن. دیگر شد خدمتکاری که «زندایی» بچهها هم بود، اما خدمتکار بودنش به آن نسبت فامیلی میچربید و همچنان همان خدمات را ارائه میکرد. مثل خیلی از ازدواجهای ارباب و رعیتی، عقدنامه را هم بعدها گم و گور کردند، اما شانس آورد که توانست از همان محضری که عقدشان کرده بود، بعد از سالها عقدنامه را دوباره بگیرد.
حالا بعد از این نیم قرن، وکیل بچهها که هر کدامشان گوشهای از دنیا هستند، آمده و حکم گرفته برای تخلیه خانه. ملوک خانم هم که هیچ چیز جز یک جوانیِ از دست رفته و جسمی خسته و نزار ندارد، بدون گرفتن کوچکترین حقی بابت همه سالهایی که به خدمتگزاری خاندان فلان مشغول بوده است، باید بساطی را که بساطی نیست، جمع کند و بعد از ۸۱ سال زندگی، آواره کوچههای شمیران شود.
ملوک ایزدی، هیچ کس را ندارد. فقط خواهرزادهای دارد که همسر او دنبال کارهایش افتاده تا بلکه مهلتی بگیرد یا حداقل بابت ۵۰ سال زحمت این زن، بتواند پول اندکی را زنده کند تا وسایل این پیرزن گوشه خیابان نماند و بتوانند جای کوچکی را اجاره کنند. حالا، بعد از این همه سال آبروداری، باید استشهادنامهای را بقال و قصاب محل امضا کنند که بگویند «ملوک» را میشناسند و اصلا چنین کسی در این دنیا وجود دارد.
خانم امامی، همان همسر خواهرزاده ملوک، میگوید یک روز در کمال ناامیدی به دادگاه رفته که ناگهان دیده رئیس دستگاه قضا روبهرویش ایستاده است. این دقیقا همان روزی است که رئیس قوه قضاییه به مجتمع قضایی عدالت رفته بود. مشکل را میگوید و آقای رئیسی هم از او میخواهد که همه را بنویسد.
با شتاب و خوشحالی، همه چیز را در یکی دو برگه کاغذ مینویسد و میدهد. حالا تنها امیدش به این است که یک روز به او زنگ بزنند و بگویند قرار شده به مشکلش رسیدگی شود.
این روزها، اگر از کوچههای دزاشیب رد شدید، همان جایی که دیدن طبقات آخر ساختمانهایش کلاه را از سر میاندازد و عبور از کنار دیوار باغهای کهنهاش حوصله را سر میبرد، شاید پیرزنی را ببینید که در کنار وسایل ناچیزش نشسته و به جزئیات یک تصویر محو نگاه میکند؛ تصویری از خودش در اوج زیبایی، چابکی و جوانی. او «ملوک ایزدی» است.
این روزها، اگر از کوچههای دزاشیب رد شدید، همان جایی که دیدن طبقات آخر ساختمانهایش کلاه را از سر میاندازد و عبور از کنار دیوار باغهای کهنهاش حوصله را سر میبرد، شاید پیرزنی را ببینید که در کنار وسایل ناچیزش نشسته و به جزئیات یک تصویر محو نگاه میکند؛ تصویری از خودش در اوج زیبایی، چابکی و جوانی. او «ملوک ایزدی» است.
لینک کوتاه: کپی لینک
آیا استفاده از بنزین با اکتان بالاتر در هر شرایطی انتخاب درستی است؟ ۱۰ نشانه که ممکن است سیستم ایمنی بدن به خودِ بدن حمله کند کشورهایی که بیشترین سرانه ذخایر آب شیرین در دسترس را در سال ۲۰۲۶ دارند (+ اینفوگرافیک) مریم معصومی : سوال خصوصی مهران مدیری ۳۰ روز به گریه ام انداخت ادامه تظاهرات اسرائیلی ها علیه نتانیاهو سقاب اصفهانی: بنزین در ایران به نوعی لنگر اسمی تورم تبدیل شده محسن امیریوسفی: فیلمهای زیرزمینی قسمتی مهم از سینمای امروز ایران است [آیتالله دکتر سیدمصطفی محقق داماد] بازاندیشی در یک سخن رکورد تاریخی طلا تکرار میشود؟ نشانههای تازه از ادامه رشد قیمت رامین رضاییان تا پرسپولیس فقط یک قدم فاصله داشت؛ چرا توافق نشد؟ ادارات خوزستان دوشنبه دورکار شدند؛ گرمای هوا دلیل تغییر فعالیتها سهمیه بنزین به خانوار میرسد؛ حتی بدون خودرو ماهانه ۳۰ لیتر قطر اسارت خلبانان ایرانی را تکذیب کرد مدیرکل سیاسی استانداری تهران: برای برگزاری انتخابات شوراها، منتظر اعلام پایان جنگ از سوی شعام هستیم ژوائو فلیکس بهترین بازیکن فصل لیگ روشن عربستان شد؛ بالاتر از رونالدو