عصرایران- حدود یک دهه پیش، خبر برنامهریزی شرکت هواپیمایی امارات برای راهاندازی پرواز بدون توقف بین دبی و پاناماسیتی با زمان ۱۷ ساعت و ۳۵ دقیقه توجه رسانهها را جلب کرد؛ هرچند آن پرواز هرگز عملیاتی نشد و امارات رکورد طولانیترین پرواز فعال خود را با مسیر دبی–اوکلند ثبت کرد. اما امروز، این رکورد با فاصلهای چشمگیر در اختیار شرکت هواپیمایی سنگاپور ایرلاینز قرار دارد.
در حال حاضر، پرواز SQ23 شرکت سنگاپور ایرلاینز در مسیر نیویورک (فرودگاه جان اف. کندی) به سنگاپور، طولانیترین پرواز تجاری بدون توقف جهان محسوب میشود. این پرواز با هواپیمای فوقمدرن ایرباس A350-900ULR انجام میشود و بسته به شرایط جوی و جریانهای باد، حدود ۱۹ ساعت و ۱۵ دقیقه به طول میانجامد.
این مسیر هوایی بیش از ۱۵ هزار و ۳۰۰ کیلومتر (حدود ۹۵۰۰ مایل) مسافت دارد و از زمان راهاندازی مجدد آن در سال ۲۰۲۰، عنوان طولانیترین پرواز برنامهای جهان را حفظ کرده است. این هواپیما بهطور ویژه برای پروازهای فوقبرد بلند (Ultra Long Range) طراحی شده و تنها با دو کلاس «بیزینس» و «اکونومی پریمیوم» فعالیت میکند. حذف صندلیهای اکونومی عادی باعث کاهش چشمگیر وزن هواپیما و در نتیجه افزایش برد پروازی آن شده است.
در رتبه دوم نیز پرواز بدون توقف سنگاپور – نیوآرک (ایالت نیوجرسی آمریکا) قرار دارد که آن هم توسط سنگاپور ایرلاینز و با همین مدل هواپیما انجام میشود و اختلاف مسافتی بسیار اندکی با رکورد نخست دارد.
در سالهای اخیر شرکتهای هواپیمایی مختلفی از جمله کانتاس، قطر ایرویز و ایر نیوزیلند وارد رقابت پروازهای فوقطولانی شدهاند، اما تاکنون هیچیک نتوانستهاند رکورد سنگاپور ایرلاینز را بشکنند.
البته شرکت هواپیمایی کانتاس استرالیا اعلام کرده است که از سال ۲۰۲۷ و در قالب پروژه پرآوازه «Project Sunrise» (پروژه طلوع آفتاب)، پرواز مستقیم سیدنی–لندن با مدت زمان تقریبی ۲۲ ساعت را با هواپیماهای اصلاحشده ایرباس A350-1000 راهاندازی خواهد کرد؛ مسیری که در صورت آغاز بهرهبرداری، رکورد جدیدی را در تاریخ صنعت هوانوردی جهان ثبت میکند.
کارشناسان صنعت هوانوردی معتقدند پیشرفت پیشرانهها و فناوری ساخت بدنه در هواپیماهای دوربرد، بهویژه خانواده ایرباس A350 و بوئینگ ۷۸۷ دریملاینر (که از مواد کامپوزیتی سبک بهره میبرند)، باعث شده است پروازهای بیش از ۱۸ ساعت بدون نیاز به سوختگیری میانراهی به یک واقعیت تجاری و سودآور تبدیل شوند. این دستاورد علاوه بر کاهش زمان کل سفر، توقفهای فرودگاهی بینراهی و احتمال تأخیر یا جا ماندن مسافران از پروازهای اتصالی را به حداقل رسانده است.