چرا باز هم مسقط؟

محمدرضا عشوری در کانال تلگرامی خود نوشت: میانجیگری عمان در مذاکرات غیرمستقیم ایران و آمریکا، دارای الگوی خاصی است که آن را از سایر بازیگران متمایز می‌کند.

۱. عمان کم‌ادعاست. برخلاف برخی کشورها، نه به‌دنبال اعلام نقش رسمی است، نه مذاکرات را به ابزار پرستیژ سیاسی تبدیل می‌کند. این پنهان‌کاری آگاهانه، هزینه سیاسی گفتگو را برای تهران و واشنگتن کاهش می‌دهد.

۲. عمان، میانجیِ بدون دستورکار رقابتی است. مسقط نه به دنبال امتیازگیری راهبردی است، نه این مذاکرات را بخشی از رقابت منطقه‌ای می‌بیند. هدف اصلی، ثبات پیرامونی و جلوگیری از تشدید بحران است، نه «حل منازعه».

۳. عمان، میانجی کانال‌محور است، نه توافق‌محور. کار اصلی‌اش این نیست که صلح بسازد، کار اصلی‌اش این است که کانال‌ها بسته نشوند. وقتی همه راه‌ها قفل می‌شود، مسقط معمولا آخرین دری است که هنوز باز مانده.

به همین دلیل است که عمان نه وقتی بحران حل می‌شود، بلکه دقیقاً وقتی همه چیز در بن‌بست است، به صحنه می‌آید. به‌بیان ساده‌تر:

عمان انتخاب نمی‌شود چون ضرورتا بحران‌ را حل می‌کند، بلکه عمان میانجی می‌شود چون انگیزه‌ها و ظرفیت‌هایی دارد که اجازه ندهد بحران‌ غیرقابل‌مدیریت شود.

دانه شاهدانه در مقابل دانه کتان: کدام‌یک بهتر است و آیا می‌توان آن‌ها را با هم مصرف کرد؟

بیشتر بخوانید:

چرا ایران محل مذاکرات را تغییر داد؟

تماشاخانه

یکی از ماندگارترین سکانس‌های فرار از زندان تاریخ سینما (تماشا کنید)

گاز به شمال می‌رسد یا نمی‌رسد / زمزمه‌های زمستانی سخت مثل سال ۸۶ یا شاید بدتر؟

فیلم های دیگر